De ochtendsamenkomst is afgelopen; vanuit de grote zaal stroomt een menigte het plein op. Bekenden begroeten elkaar, kinderen pakken hun stepjes en vrijwilligers delen broodjes en salades uit. Met een bakje eten in de hand zoeken mensen een plek aan de lange tafels bij het centrumgebouw.
Sommigen voelen zich als een vis in het water te midden van een grote mensenmassa. Anderen moeten over een drempel stappen om aan te schuiven en een gesprek te beginnen. Hoe ga je daarmee om? We vragen het aan enkele Nederlandse deelnemers.
Vertrouwen op Gods leiding
Voor Matthijs (58) uit BCC Gelderland is de zomerconferentie een jaarlijks hoogtepunt.
“Hier krijg ik de hulp die ik voor mijn innerlijk leven nodig heb. Ik kom als het ware herboren terug.”
Vier van zijn vijf kinderen zijn ook op Brunstad, net als verschillende kleinkinderen.
Contact leggen gaat hem niet vanzelf af. “Ik ben van nature een wat introverte persoon, dus ik moet wat drempels over.”
Toch heeft hij ervaren hoe opbouwend het is om anderen te spreken. “Maar ik stel bewust geen eisen aan hoe het moet zijn – voor mij is het elke keer weer een soort avontuur.”
Matthijs vertrouwt erop dat God ook hierin zijn weg leidt.
“Er is een God in de hemel die mijn leven bestuurt, die mijn behoeften ziet en die mijn leven als het ware uitstippelt. Hij laat mij niet aan mijn lot over.”
Dat geloof geeft hem rust wanneer hij zich in de massa wat verloren voelt.
“Maar dat gevoel hoeft niet de doorslag te geven. Ik geloof in God en ik leef uit geloof. Ik sta open voor al zijn goede werkingen.” Soms ontstaat er een gesprek, andere keren niet. Ook daarin ervaart hij rust.
“Er is een God in de hemel die mijn leven bestuurt, die mijn behoeften ziet.”
Matthijs (58) uit BCC Gelderland
Vrijwillige inzet
Tijdens de conferentie wordt veel werk verzet. Daarin kan iedereen verantwoordelijkheid nemen – bij grote, zichtbare taken en kleinere dingen. Zo zijn er veel vrijwilligersdiensten, van schoonmaak en maaltijduitgifte tot toezicht. Ook Matthijs meldt zich steevast aan.
“Toen ik als twintigjarige voor het eerst op Brunstad kwam, ging er een wereld voor mij open. De hulp en goedheid die ik hier heb ervaren hebben zoveel voor mijn leven betekend – het is voor mij volstrekt redelijk om daarvoor iets terug te doen.”
Dat hij tijdens het vrijwilligerswerk samenwerkt met mensen die hij niet zelf uitkiest, ziet Matthijs als winst.
“Als je alleen omgaat met mensen van gelijke snit, ben je het altijd met elkaar eens.” Juist door de verschillen leert hij van anderen en ontdekt hij meer over zichzelf. De opbouw op Brunstad komt voor hem dan ook niet alleen door de verkondiging, maar ook door mensen te zien “die een leven leven dat aanspreekt en waar iets van uitgaat”.
“Mijn familie zijn de broeders en zusters”
Nicolette (70) uit BCC West-Nederland reist vaak met vriendinnen van haar leeftijd naar Brunstad.
“Het zijn niet altijd dezelfde mensen waar je mee optrekt, of waar je mee in een huisje zit. Dan komt er ineens een dochter bij, en nog een vriendin van haar, zo leer je meer mensen kennen.”
Ze heeft geen familie binnen BCC, maar laat zich daardoor niet hinderen. “Ik dacht: wie zijn dan mijn vader en moeder, mijn broers en zussen? Dat zijn de broeders en zusters. Dat geeft zo’n rust.”
Tijdens de maaltijden kijkt Nicolette waar bekenden zitten en schuift aan. Is daar geen plek, dan kiest ze een andere tafel. “Het maakt niet uit of daar een heel gezin zit of iemand die alleen is. Je krijgt vanzelf gesprekken.”
Ze is gezegend met een gezond lichaam, zegt ze, en meldt zich graag aan voor vrijwilligerswerk dat bij haar past. “Tijdens zo’n opruimshift loop je aardig wat stappen. Dat is alleen maar goed voor iemand van zeventig!”
Op andere momenten trekt ze zich graag terug en poetst ze met plezier het huisje waar ze tijdens de conferentie verblijft. “Zo kan ik ook anderen dienen.”
Of ze een bemoediging heeft voor mensen die zich alleen voelen en meer betrokken willen zijn? “Ik snap dat je je zo kunt voelen, maar trek er gewoon op uit,” zegt ze. “Dit zijn je broeders en zusters met wie je de eeuwigheid ingaat. Als je het zo ziet, benader je de ander ook anders.”
“Dit zijn je broeders en zusters met wie je de eeuwigheid ingaat.”
Nicolette (70) uit BCC West-Nederland
“Niet alleen genieten, maar dienen”
Gijsbert en Paulien (beiden 41) komen uit BCC Twente. Ze hebben vier zoons van elf tot negentien jaar. Nu hun kinderen op Brunstad steeds meer hun eigen gang gaan, hebben zij meer ruimte om andere volwassenen te spreken.
Toen de gezamenlijke maaltijden onderdeel werden van het programma, besloten ze daar bewust gebruik van te maken, vertelt Gijsbert. Zo leer je mensen beter kennen, zowel uit je eigen gemeente als uit andere gemeentes. “Dan kun je soms net wat extra van elkaar horen, waar je zelf veel hulp aan kan hebben.”
“Je kunt allerlei gedachten krijgen die je kunnen belemmeren,” zegt Paulien. “Bijvoorbeeld: staat de ander er ook voor open als ik erbij kom zitten? Maar je kunt ervan uitgaan dat de ander het ook goed wil maken.”
Een uitspraak die Gijsbert jaren geleden hoorde, is hem bijgebleven: “We zijn hier niet om te genieten, maar om te dienen.” Daarom zet hij zich ook graag in als vrijwilliger. Paulien merkt dat je daardoor meekrijgt wat achter de schermen gebeurt. Iemand deelt eten uit, een ander maakt de toiletten schoon en weer anderen bereiden programma’s, muziek en techniek voor. “Daar word je extra dankbaar van.”
Laat het niet van een ander afhangen
Het gaat vaak om kleine dingen: een kind op een ijsje trakteren of samen met iemand naar het strandje wandelen. “Laat het niet van een ander afhangen,” zegt Paulien. “Stel je ervoor open. Als je in dezelfde geest bent, kan het alleen maar opbouwen.”
Lees ook
70 jaar conferenties op Brunstad
Sinds 1956 heeft de gemeente conferenties op Brunstad gehouden. Hier hebben verschillende generaties hun persoonlijke geloof vernieuwd, een waardevolle …
Groet van Kåre J. Smith
Uit het jaarverslag: We kijken met grote dankbaarheid terug op het afgelopen jaar. Geloof in Gods woord houdt ons staande, en dat geeft ons grote troost, …
Je kunt nu de film over Elisa en de vuurwagens bekijken
Het bijbelverhaal over Elisa gaat over geloof, Gods zorg en het besef dat je niet alleen bent – zelfs als je bang bent of in moeilijke situaties komt. …
